Nie do wiary, co robi polski ksiądz na IO. Polacy się zdziwią

Kapelan, który zna stres mistrzów

Reprezentacja Polski na igrzyska w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo liczy 60 sportowców. Mogą oni liczyć na wsparcie dwóch kapelanów, w tym księdza Edwarda Plenia. To postać doskonale znana w środowisku sportowym. Jego droga do tej funkcji zaczęła się jednak dużo wcześniej, od tzw. sportu wychowawczego i działalności w SALOS-ie.

— Jak mówił prezes Tadeusz Czerwiński, SALOS „wypluwał perły”. Mamy wielu reprezentantów Polski w piłce nożnej, siatkówce, koszykówce. Wielu wychowanków gra w ligach. Sport zawsze łączyliśmy z kulturą i wychowaniem — wspomina ksiądz.

To właśnie ta działalność sprawiła, że jego nazwisko dotarło do biskupów. Po restrukturyzacji Konferencji Episkopatu Polski w 2002 roku szukano krajowego duszpasterza sportowców. Kardynał Józef Glemp znał go jeszcze z Fromborka i bez wahania wskazał: „Mam kandydata — księdza Edwarda Plenia”. Tak zaczęła się posługa, która trwa już ponad dwie dekady.

„Edi” z wioski olimpijskiej

Ksiądz Pleń podkreśla, że na igrzyska nie jeździ jak kibic. — Zawsze mówię, że nie jadę oglądać aren, tylko być do dyspozycji sportowców w wiosce olimpijskiej. Duszpasterstwo sportowców to taka specyficzna parafia — tłumaczy.

Msze, spowiedzi, rozmowy, czuwania adwentowe i wielkopostne. Wszystko, co w normalnej parafii, tylko w zupełnie innych realiach. — Ta posługa wymaga ogromnej delikatności. Nic na siłę. Zaufanie jest kluczowe — zaznacza.

Na igrzyskach w Pekinie często siedział na ławce w cieniu. Ktoś przechodzący widział go z zawodnikiem i rzucał półżartem: „Nie przeszkadzamy, spowiedź”. — A to często była zwykła rozmowa. Sportowcy przeżywają ogromne stresy, chcą się wygadać — mówi.

Relacje budują się latami. Wielu zawodników mówi do niego po prostu „Edi”. Po igrzyskach w Tokio Dawid Tomala w programie telewizyjnym bez wahania powiedział: „Przyjaźnimy się z Edim od wielu lat”. W studiu zapadła cisza. — To najlepiej pokazuje, jakie są te relacje — dodaje kapelan.

Śluby, medale i modlitwa bez interesu

Dziennikarze mówią o nim „kapelan Kamila Stocha”, ale lista sportowców, z którymi utrzymuje kontakt, jest znacznie dłuższa. — Zapraszają mnie na chrzty, śluby, uroczystości rodzinne. Po igrzyskach w Pekinie w ciągu jednego roku udzieliłem ponad 30 ślubów. Bywało, że jednego dnia miałem ślub w Częstochowie i w Łodzi — przyznaje.

Sportowcy przychodzą także po porażkach. Ksiądz wspomina czwarte miejsce Otylii Jędrzejczak w Pekinie. — Szła zła na cały świat. Przytuliłem ją, a ona mnie odpycha i pyta: „Jak się ksiądz modlił?”. Odpowiedziałem: „Oti, na Chinki jestem za słaby” — śmieje się.

Dla księdza Plenia modlitwa ma sens tylko wtedy, gdy jest bezinteresowna. Przed igrzyskami odprawił Mszę Świętą na Jasnej Górze i poprosił ludzi o jedno „Zdrowaś Maryjo” dziennie za sportowców. — Jeśli ktoś zdobędzie medal, możecie powiedzieć, że macie w nim swój udział — mówi.

Ma też niezwykłe wspomnienia z Janem Pawłem II. Papież dopytywał go o igrzyska, słuchał opowieści, żartował z darów przywożonych z Polski. — To były rozmowy, które zostają w sercu na zawsze — podkreśla.
Dwunaste igrzyska, setki rozmów i dziesiątki ślubów. A „Edi” wciąż powtarza jedno: najważniejsze jest być blisko wtedy, gdy sportowiec naprawdę tego potrzebuje.