Szokujące wyznanie byłej żony Jacka Jaworka. Przerwała milczenie: "Bałam się, że to my będziemy jego następnym celem"

„Przemoc zaczyna się od słów, nie od strzałów”

W swojej relacji była żona Jacka Jaworka podkreśla, że przemoc rzadko pojawia się nagle. Najpierw są drobne gesty, kontrola, napięcie, krzyk i poczucie, że każdy ruch może wywołać wybuch. 

Dzieci rozpoznawały jego nastrój po dźwięku klucza w zamku - wspomina. 

Na zewnątrz jawił się jako człowiek zaradny i lubiany, w domu jednak rządził strachem, poniżaniem i nieprzewidywalnością.

Fizyczna agresja była rzadka, ale psychiczna obecna niemal codziennie. Groźby, manipulacja, szantaż emocjonalny, także z użyciem deklaracji samobójczych, miały utrzymywać rodzinę w stałym napięciu. 

On nie lubił odpowiedzialności, ale uwielbiał kontrolę - mówi kobieta. 

Nawet po rozpadzie małżeństwa przemoc nie ustała. Rozwód nie był końcem, lecz nowym etapem eskalacji: zabieranie rzeczy, niszczenie mienia, blokowanie dostępu do samochodu, nękanie i ciągła obecność „gdzieś w pobliżu”.

Była żona Jaworka podkreśla, że instytucje traktowały każde zdarzenie osobno: alimenty, włamanie, fałszywe konta w mediach społecznościowych. Nikt nie łączył tych sygnałów w jedną, alarmującą całość.

„Brak podstaw” - zdanie, które wracało jak refren

Jednym z najmocniejszych wątków tej historii jest bezradność wobec systemu. Zawiadomienia były umarzane, zgłoszenia bagatelizowane, a strach sprowadzany do „niskiej szkodliwości czynu”. 

Czułam, że system nie rozumie, czym jest nękanie - mówi była żona Jaworka. 

Gdy informowała o podejrzeniu posiadania broni, słyszała, że to „tylko wiatrówka”. Gdy prosiła o patrol, odpowiadano, że „nie ma podstaw”.

Momentem granicznym był czas, gdy Jaworek pojawiał się pod jej blokiem, siedząc godzinami w samochodzie. 

Bałam się wyjść z domu. Bałam się o dzieci - relacjonuje. 

Mimo dramatycznych telefonów i próśb o interwencję, pomoc nie nadeszła. Po późniejszej tragedii kobieta dowiedziała się, że formalnie przez lata miała jedynie status świadka, a nie osoby pokrzywdzonej.

To odkrycie było dla niej ciosem. 

Ja nie stałam obok. Ja byłam w środku - podkreśla. 

W jej ocenie system reaguje dopiero wtedy, gdy dochodzi do najgorszego, ignorując długotrwały proces przemocy i eskalacji zagrożenia.

Życie po tragedii. Trauma, która nie znika

Po dramatycznych wydarzeniach życie byłej żony Jacka Jaworka i jej dzieci rozpadło się na kilka adresów. Przeprowadzki, zmiany pracy, leczenie psychiatryczne i ciągłe poczucie zagrożenia stały się codziennością. 

Trauma nie znika tylko dlatego, że minął czas - mówi. 

Nawet w nowym miejscu każdy dźwięk budzi niepokój, a poczucie bezpieczeństwa pozostaje kruche.

Dopiero dzięki wsparciu organizacji pomocowych i prawników udało się uporządkować część spraw formalnych, w tym odebrać Jaworkowi prawa rodzicielskie do najmłodszego syna. Kobieta nie ukrywa jednak, że wiele decyzji przyszło zbyt późno. 

Justyna, Janusz i Kuba nie powinni byli zginąć - podkreśla, wracając do tragicznego finału tej historii.

Nigdy nie wierzyłam w to, że popełnił samobójstwo. Cały czas powtarzałam to policji. Bałam się, że to my będziemy jego następnym celem. Jednak z każdym kolejnym miesiącem coraz częściej słyszałam wersję, że pewnie odebrał sobie życie - mówi.

Dziś jej celem nie jest sensacja ani współczucie.

 Chcę, żeby gdy ktoś mówi ‘boję się’, był traktowany poważnie - mówi w rozmowie z Onetem. 

Jej wyznanie to apel, by przemoc nazywać po imieniu i reagować, zanim kolejne ostrzeżenia znów zostaną uznane za „brak podstaw”.