Warszawa zalana łzami w Nowy Rok. Nie żyje ikona stolicy

Nie żyje Roman Lipiec

Wczesnym rankiem 1 stycznia 2026 roku doszło do smutnego końca historii człowieka, który przez lata stał się niemal synonimem niezłomnej postawy i miłości do stolicy. Zmarł Roman Lipiec, znany szerzej pod pseudonimem „Adam”, żołnierz i powstaniec warszawski, który dożył 100 lat. 

Roman Lipiec był jednym z ostatnich żyjących uczestników Powstania Warszawskiego – zbrojnego zrywu mieszkańców stolicy przeciwko okupacji niemieckiej w 1944 roku. Służył jako żołnierz batalionu „Zaremba–Piorun”, jednej z jednostek Armii Krajowej, walczącej w Śródmieściu Południowym podczas 63 dni Powstania Warszawskiego od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku. 

Jego obecność wśród ostatnich kombatantów była niemalże żywym łącznikiem z historią stolicy – świadkiem walk ulicznych, dramatycznych chwil i heroizmu młodych ludzi, którzy zdecydowali się stanąć do walki mimo ogromnych kosztów. Fakt, że dożył setnych urodzin, dodawał szczególnej wagi jego postaci – był jednym z najbardziej rozpoznawalnych i szanowanych weteranów. 

To odejście to nie tylko strata dla najbliższych czy środowiska kombatanckiego, ale także dla całego społecznego dziedzictwa Warszawy. Roman Lipiec swoją historią przypominał, jak wiele kosztowała wolność i jak ważne jest zachowanie pamięci o tamtych wydarzeniach. 

Roman Lipiec – życie i postawa powstańca

Roman Lipiec urodził się 12 grudnia 1925 roku, a jego młodość przypadła na jedne z najbardziej ponurych lat w historii Polski. Gdy miał 18 lat – w chwili wybuchu Powstania Warszawskiego – postanowił walczyć o wolność swojej ojczyzny. Pod pseudonimem „Adam” służył jako żołnierz starszy strzelec w batalionie „Zaremba–Piorun”, walcząc w Śródmieściu Południowym. 

Jego oddział brał udział w ciężkich walkach m.in. w rejonie ulic Emilii Plater, Poznańskiej, Hożej i Nowogrodzkiej – miejscach, które stały się świadkami bohaterskich zmagań powstańców z przeważającymi siłami wroga. Podczas Powstania Lipiec trzykrotnie odniósł rany, a po kapitulacji trafił do niemieckiej niewoli – był więziony m.in. w Stalagu 344 Lamsdorf oraz XVIII C Markt-Pongau. Po wojnie pozostał wierny pamięci o tych wydarzeniach, angażując się w działalność kombatancką i edukacyjną. 

Jego życie stanowiło nie tylko świadectwo historyczne, ale i moralny drogowskaz – zachęcał młodsze pokolenia do refleksji nad ceną wolności i rolą historii w kształtowaniu tożsamości. Roman Lipiec był symbolem odwagi, determinacji i nieustającej troski o pamięć o Powstaniu Warszawskim. 

Piękny jubileusz tuż przed odejściem

12 grudnia 2025 roku Roman Lipiec świętował niezwykle ważny jubileusz – swoje setne urodziny. To wydarzenie miało ogromne znaczenie zarówno dla niego samego, jak i dla społeczności powstańczej oraz mieszkańców Warszawy, którzy widzieli w nim żywe świadectwo historii. 

Ten wyjątkowy dzień był okazją do uhonorowania jego życia i zasług. W mediach społecznościowych oraz podczas lokalnych uroczystości pojawiły się życzenia, w tym gratulacje od przedstawicieli państwa i miasta – dowody szacunku dla człowieka, który poświęcił młodość dla wolnej Polski. 

Setne urodziny były momentem wzruszeń, wspomnień i refleksji – dniem, w którym zgromadzeni mogli podziękować Lipcowi za świadectwo odwagi i patriotyzmu. Dla samego Romana był to dzień, w którym spojrzał na swoje życie z perspektywy czasu, wypełnionego walką, trudami i późniejszą edukacją historyczną. 

Niestety, jak się okazało, był to jego ostatni jubileusz. Zaledwie kilka tygodni później jego życie dobiegło końca, pozostawiając po sobie pustkę, którą trudno będzie zapełnić. To właśnie ta perspektywa, łącząca radość świętowania z późniejszym żalem po śmierci, czyni tę historię jeszcze bardziej przejmującą.