Zwrot akcji po szczycie w Paryżu. Tusk się tego nie spodziewał

Ambitne cele, a rzeczywistość bez przełomu

Głównym celem rozmów w Paryżu było osiągnięcie porozumienia w sprawie przyszłego systemu gwarancji bezpieczeństwa dla Ukrainy, czyli zobowiązań, które miałyby chronić Kijów przed kolejną agresją ze strony Rosji, jeśli dojdzie do zawieszenia broni. Liderzy około 35 państw, w tym europejskich i Stanów Zjednoczonych, mieli dyskutować nad szczegółami tego rodzaju zabezpieczeń oraz nad wspólną deklaracją wsparcia. 

Jednak ostateczne wiążące decyzje zostały odłożone. Dokumenty mają być jeszcze dopracowane, a ich podpisanie możliwe dopiero w kolejnych tygodniach. Premier Tusk jeszcze przed wylotem mówił o dyplomacji jako „szansie na uzyskanie pokoju”, podkreślając jak ważne byłyby takie gwarancje z polskiej perspektywy bezpieczeństwa. 

Rozmowy były żywe i pełne intensywnych debat, ale zabrakło tego jednego momentu, na który liczyli uczestnicy, czyli jasnego, konkretnego zobowiązania międzynarodowego, które mogłoby stać się fundamentem przyszłego bezpieczeństwa. Zamiast tego liderzy przyjęli ogólną deklarację współpracy, koncentrując się na chęci wsparcia Ukrainy i budowie mechanizmów, które jeszcze nie są w pełni doprecyzowane.

Temat Grenlandii

Jednym z bardziej zaskakujących wątków, który pojawił się w dyskusjach, była kwestia Grenlandii. To temat, który politycznie eksplodował w mediach i na arenie międzynarodowej, szczególnie w kontekście napięć między USA a Danią. 

Choć pierwotnie w Paryżu Grenlandia nie była na agendzie, to jednak w rozmowach zaczęła dominować jako symbol szerszych dyskusji o sojuszach i zaufaniu wewnątrz NATO. Tusk nie pozostawił wątpliwości, jak podkreślił: 

Żaden członek Paktu Północnoatlantyckiego nie powinien atakować czy grozić drugiemu członkowi. 

Słowa te oddają powagę, z jaką Polska podchodzi do kwestii solidarności sojuszniczej, nawet jeśli Grenlandia jako taka jest geograficznie oddalona od konfliktu na Ukrainie.

Rola Tuska w rozmowach

Dla Donalda Tuska pobyt w Paryżu miał być dyplomatycznym sukcesem i okazją do rozmów z najważniejszymi liderami świata o przyszłości bezpieczeństwa europejskiego. Tymczasem część komentatorów sugeruje, że premier został potraktowany w roli pośrednika między największymi mocarstwami, gdzie jego rola była bardziej symboliczna niż decyzyjna. 

Jednak Tusk starał się wychodzić z tej sytuacji z podniesioną głową, podkreślając, że europejsko-amerykańska współpraca wciąż ma ogromne znaczenie i że kolejny krok w rozmowach może nastąpić w Waszyngtonie, gdzie być może ustalenia zostaną domknięte. Jego wypowiedzi sugerują determinację i gotowość do dalszego nacisku na Rosję oraz budowania bezpieczeństwa w Europie.