„Nie pracuję, bo nie muszę. Mam alimenty i 800+ i żyję jak królowa"
Wsparcie finansowe w postaci alimentów oraz świadczeń socjalnych z założenia ma stanowić bezpieczną poduszkę dla rodziców samodzielnie wychowujących dzieci, pomagając im przetrwać trudny czas po rozpadzie rodziny. W debacie publicznej od lat ścierają się jednak skrajne opinie na temat tego, gdzie przebiega granica między uzasadnioną pomocą a traktowaniem państwowych transferów jako wygodnego sposobu na życie.
Podczas gdy tysiące matek łączy opiekę nad pociechami z wyczerpującą pracą, część kobiet otwarcie rezygnuje z jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Do tego grona zalicza się Pamela, która z pełnym przekonaniem deklaruje, że skoro pieniądze od państwa i byłego męża w zupełności wystarczają jej na dostatnie funkcjonowanie, nie widzi sensu w podejmowaniu zatrudnienia.
Nagły rozwód
Historia kobiety zaczęła się od rozwodu z mężem, który postanowił założyć nową rodzinę. Jako że mężczyzna osiąga wysokie zarobki, sąd orzekł na rzecz trójki ich dzieci pokaźne alimenty, które w połączeniu ze świadczeniem 800 plus stworzyły solidny, comiesięczny budżet.
Dodatkowo ekspartner w pełni opłaca mieszkanie, w którym Pamela żyje z dziećmi. Kobieta nigdy nie pracowała i z dumą podkreśla, że obecna sytuacja całkowicie ją satysfakcjonuje. Mimo nacisków ze strony byłej teściowej, która namawiała ją do poszukania zajęcia, bohaterka twardo obstaje przy swoim, tłumacząc, że jej najmłodszy, trzyipółletni syn potrzebuje stałej obecności matki w domu.
Życie w dostatku bez pracy
Postawa Pameli opiera się na chłodnej kalkulacji, z którą kobieta wcale się nie kryje. Jak sama przyznaje, brak wykształcenia sprawiłby, że na rynku pracy mogłaby liczyć jedynie na najniższe wynagrodzenie, które nie zrekompensowałoby jej utraty wolnego czasu. Połączenie alimentów z państwowymi transferami traktuje niczym w pełni zasłużoną pensję, pozwalającą zaspokoić wszelkie potrzeby rodziny.
Wszelkie zarzuty o roszczeniowość zbywa uśmiechem, twierdząc, że krytyka wynika wyłącznie z ludzkiej zazdrości. Dla niej najważniejszy pozostaje fakt, że pociechy mają matkę na wyciągnięcie ręki, a domowy budżet nie cierpi na żaden deficyt.
Czy brak zatrudnienia to dobra decyzja?
Tak radykalne podejście do życia wywołuje jednak zrozumiałe kontrowersje w społeczeństwie, w którym miliony osób każdego dnia z trudem wiążą koniec z końcem. Eksperci zwracają uwagę na zjawisko wtórnej bezradności i pułapki socjalnej, w jaką wpadają osoby długotrwale izolujące się od pracy.
Choć doraźnie alimenty zapewniają poczucie beztroski, brak własnych dochodów, stażu oraz składek emerytalnych rodzi potężne ryzyko na przyszłość. W momencie, gdy dorastające dzieci osiągną pełnoletność i wygasną obowiązki alimentacyjne, powrót na rynek pracy może okazać się bolesnym, wręcz niewykonalnym wyzwaniem.
