Mróz w Warszawie, a kolejka rośnie z minuty na minutę. Tłumy przy Dworcu Centralnym

Kolejka w cieniu wieżowców. Obraz, który daje do myślenia

Róg Alej Jerozolimskich i ulicy Emilii Plater. Jedno z najbardziej ruchliwych miejsc w Warszawie. Rozświetlone wieżowce, pędzące auta, wejście do Dworca Centralnego, przez które codziennie przewijają się tysiące ludzi. A tuż obok – obraz, który trudno zignorować. Kilkudziesięciometrowa kolejka ludzi, skulonych w kurtkach, czapkach i szalikach, tupiących nogami, by nie zamarznąć.

Przy temperaturze minus 8 stopni Celsjusza i przeszywającym wietrze Fundacja „Daj Herbatę” rozstawiła punkt pomocowy. Z wielkich termosów unosi się para, w powietrzu czuć zapach gorącego bigosu. Dla stojących w kolejce to nie tylko zapach jedzenia – to zapach bezpieczeństwa.

Wolontariusze pracują bez przerwy. Nalewają herbatę, rozdają kanapki, gorące posiłki, dobre słowo. W takich warunkach dłonie grabieją po kilku minutach, a organizm spala ogromne ilości energii tylko po to, by utrzymać ciepło. Każdy kubek i każdy talerz ma tu realną wartość – zdrowia, a czasem życia.

Uderza spokój panujący w kolejce. Nie ma agresji, przepychanek, krzyków. Jest cisza, skupienie i wdzięczność. To nie anonimowy tłum, lecz zbiór indywidualnych historii, które zimą stają się wyjątkowo kruche.

Nie tylko bezdomni. Kto naprawdę potrzebuje tej pomocy?

Wciąż pokutuje stereotyp, że po darmowe jedzenie przychodzą wyłącznie osoby w kryzysie bezdomności. To nieprawda. Rzeczywistość przy Dworcu Centralnym pokazuje znacznie szerszy problem społeczny.

Akcja Fundacji „Daj Herbatę” jest otwarta dla każdego. Nikt nie pyta o dokumenty, nie ocenia, nie sprawdza zaświadczeń. W kolejce stoją seniorzy, których emerytury po opłaceniu rachunków i wykupieniu leków nie wystarczają na codzienny, ciepły obiad. Są osoby samotne, dla których rozmowa z drugim człowiekiem i chwila uwagi są równie ważne jak gorąca zupa. Są też ludzie, których nagła sytuacja życiowa – utrata pracy, choroba, kryzys – zmusiła do szukania pomocy „tu i teraz”.

Inflacja i rosnące koszty życia sprawiają, że granica między stabilnością a potrzebą wsparcia coraz bardziej się zaciera. Dla wielu przyjście po darmowy posiłek to trudna decyzja i ogromny wstyd. Fakt, że w tym miejscu nikt nie zadaje pytań, sprawia, że punkt przy Emilii Plater staje się bezpieczną przystanią w samym centrum wielkiego miasta.

Mróz nie odpuszcza. Najgorsze noce dopiero przed nami

Obecne mrozy to dopiero początek. Synoptycy ostrzegają, że w najbliższych nocach temperatura może spaść poniżej minus 10 stopni, a w przyszłym tygodniu nawet do minus 15. Przy silnym wietrze temperatura odczuwalna będzie jeszcze niższa. Dla osób bez schronienia to realne, śmiertelne zagrożenie.

Hipotermia działa podstępnie. Zaczyna się od drżenia i osłabienia, potem pojawia się senność i apatia. Najgorszy moment to ten, gdy organizm przestaje „czuć” zimno – wtedy łatwo zasnąć na mrozie i już się nie obudzić. Dlatego tak ważne są gorące posiłki. Działają jak wewnętrzny grzejnik, dostarczają kalorii niezbędnych do produkcji ciepła i realnie ratują życie.

Służby miejskie są w stanie najwyższej gotowości. Straż Miejska i Policja patrolują pustostany, altanki, klatki schodowe i inne miejsca, gdzie mogą przebywać osoby narażone na wychłodzenie. W Warszawie działają noclegownie, ogrzewalnie i jadłodajnie, ale nie każdy potrafi lub chce z nich skorzystać. Dlatego uliczna pomoc jest tak ważna.

Służby apelują: reagujmy. Jeśli widzimy osobę nieruchomo siedzącą na ławce, leżącą na przystanku lub wyglądającą na skrajnie zmarzniętą – nie przechodźmy obojętnie. Jeden telefon może uratować życie.

Obraz z centrum Warszawy to bolesne przypomnienie, że zima nie jest dla wszystkich taka sama. Wystarczy jednak niewiele – kubek herbaty, koc, zainteresowanie – by komuś pomóc przetrwać najzimniejszą noc. Solidarność w mrozie naprawdę ma znaczenie.