Po 26 latach przerwał milczenie w sprawie zaginięcia 18-latek z Radzymina! Wstrząsające zeznania
Przełomowe zeznania padły w procesie dotyczącym tajemniczego zaginięcia i śmierci 18-letnich Ani K. oraz Marty Sz., które zniknęły bez śladu w sierpniu 2000 roku po festynie w Radzyminie. Przed sądem stanął kluczowy świadek, Artur P., który po ponad dwóch dekadach przerwał milczenie i opowiedział o przebiegu zakrapianej imprezy poprzedzającej tragedię. Jak relacjonuje Eska, mężczyzna wyznał, że przez lata ukrywał prawdę z paraliżującego strachu przed jednym z oskarżonych – Tomaszem T.
Sprawa zniknięcia dwóch nastolatek z sierpnia 2000 roku przez dziesięciolecia pozostawała jedną z najbardziej mrocznych i nierozwiązanych zagadek kryminalnych w regionie. Choć szczątków dziewcząt nigdy nie udało się odnaleźć, wieloletnia i żmudna praca funkcjonariuszy policyjnego Archiwum X doprowadziła do przełomu. Śledczy połączyli zaawansowaną analizę danych telekomunikacyjnych oraz logowań telefonów do stacji BTS z zeznaniami świadków, co poskutkowało zatrzymaniem Tomasza T. oraz Krzysztofa R. w grudniu 2024 roku.
Jak wskazywała podczas inauguracji procesu prokurator Aleksandra Piasta-Pokrzywa, upływ czasu znacząco osłabił dawne układy w lokalnym półświatku, a strach przed oskarżonymi przestał paraliżować osoby mające wiedzę o tamtych wydarzeniach.
Impreza na działce w Rejentówce i wybuch agresji. Co wydarzyło się feralnej nocy?
Podczas rozprawy, która odbyła się 20 listopada, Artur P. szczegółowo odtworzył przebieg nocy poprzedzającej zaginięcie nastolatek. Z jego relacji przytaczanej przez Eskę wynika, że Anna i Marta przebywały wówczas na leśnej działce w Rejentówce pod Radzyminem, dokąd świadek przywiózł grupę znajomych.
Na terenie posesji odbywało się mocno zakrapiane spotkanie przy ognisku, natomiast zaginione dziewczęta miały znajdować się na piętrze budynku razem z siostrą właściciela działki.
Sytuacja gwałtownie wymknęła się spod kontroli, gdy między uczestnikami spotkania wybuchła awantura. Jeden z imprezowiczów miał wybić szybę, co wywołało furię Tomasza T., który rzucił się na mężczyznę i zaczął go dotkliwie bić. Świadek zeznał, że przerażony obrotem spraw postanowił wrócić do domu.
Gdy siedział już w swoim samochodzie, do pojazdu miał wsiąść Tomasz T., nakazując mu natychmiastowy i szybki odjazd. Według doniesień Eski w trakcie składania zeznań "padły stwierdzenia odnoszące się bezpośrednio do jednej z zaginionych nastolatek", jednak ze względu na ich drastyczny i makabryczny charakter redakcja zdecydowała o niepublikowaniu tych fragmentów.
Zobacz też: Wiozła dziecko. Nie była trzeźwa. Policja w szoku po badaniu alkomatem | Gorące Tematy
Zeznania pod nieobecność oskarżonego. "Tomasza T. bali się i boją się wszyscy"
Emocje towarzyszące wystąpieniu Artura P. były na sali sądowej niemal namacalne. Świadek zawnioskował o wyprowadzenie z sali Tomasza T. na czas swoich wyjaśnień. Wniosek ten poparł oskarżyciel, argumentując, że "jego obecność może utrudniać swobodne zeznania", do czego sąd ostatecznie się przychylił.
Mężczyzna otwarcie przyznał przed sądem, że podczas pierwszego przesłuchania w 2001 roku zataił przed organami ścigania kluczowe fakty:
Zrobiłem to z obaw. Wtedy prawdy nie zeznałem z uwagi na strach. Tomasza T. bali się i boją się wszyscy– tłumaczył świadek na sali rozpraw.
Jednocześnie Artur P. zaznaczył, że drugiego z oskarżonych, Krzysztofa R., w ogóle nie zna i nigdy nie widział go w towarzystwie zaginionych 18-latek.
Logiczna relacja mimo drżących rąk. Pełnomocnik rodzin zabiera głos
Stan psychiczny świadka oraz wiarygodność jego słów skomentował adwokat Bartosz Marczak, reprezentujący w procesie bliskich jednej z zamordowanych nastolatek. Prawnik zwrócił uwagę, że Artur P. był wyraźnie roztrzęsiony, a jego dłonie widocznie drżały podczas składania wyjaśnień.
Mimo ogromnego napięcia emocjonalnego jego depozycje są logiczne, zbieżne i dokładnie przedstawiają tok zdarzeń – ocenił mecenas Marczak w rozmowie z Eską.
Linia obrony Tomasza T. konsekwentnie stara się jednak podważać wartość zgromadzonego materiału dowodowego. O tym, czy zeznania świadka oraz analiza danych telekomunikacyjnych wystarczą do skazania oskarżonych mimo braku ciał ofiar, zdecyduje niezawisły sąd.