"To jest miejsce kobiety". Żyła z amiszami, teraz zdradza co przeszła
Była w wiosce amiszów. Mówi, czego wymagają od kobiet. Nie mają w domu elektryczności i bieżącej wody, a edukację kończą, mając zaledwie 14 lat. Wydaje się, że czas w ich przypadku niemal się zatrzymał. Jak naprawdę wygląda życie amiszów i jaką rolę w ich społeczności pełni kobieta?
Sprawdziła to polska dziennikarka Dominika Wantuch z redakcji „Wysokich Obcasów”. Trafiła ona do miejscowości Harmony w stanie Minnesota, gdzie mieszka odłam Swartzentruber Amish, uznawany za jedną z najbardziej rygorystycznych i tradycyjnych grup tak zwanego Starego Porządku. Zaskoczeń podczas tej wyjątkowej wizyty z pewnością nie brakowało.
Jak się żyje z amiszami?
Życie w tej unikalnej wspólnocie podlega niezwykle surowym regułom, z których brak elektryczności czy bieżącej wody to jedynie początek. Amisze nie używają telefonów, telewizorów, samochodów, a w ich domowych wnętrzach próżno szukać nawet zwykłych luster. Spoglądanie w szklane odbicie jest surowo zakazane, ponieważ zdaniem amiszów sprzyja skupianiu się na własnym wyglądzie zamiast na sprawach wspólnoty. Prowadzi to bezpośrednio do pychy, która stanowi całkowite zaprzeczenie chrześcijańskiej pokory i prostej egzystencji.
Z nowożytnych technologii korzystają sporadycznie, robiąc ustępstwa jedynie w nagłych sytuacjach medycznych. Dzieci uczęszczają do niewielkich szkół tylko między szóstym a czternastym rokiem życia, gdyż dalsza edukacja mogłaby zdaniem starszyzny niekorzystnie wpłynąć na wyznawane wartości. Co niezmiernie ciekawe, mimo głębokiej religijności nie wznoszą odrębnych budynków kościelnych, lecz modlą się w zaciszu własnych domów.
Spokój to tylko pozory?
Za tą fasadą spokojnego, pozbawionego cyfrowego pośpiechu życia kryje się jednak wyjątkowo surowa codzienność, której najcięższy ciężar spoczywa na barkach kobiet. Społeczność opiera się na bezwzględnym patriarchacie. Mężczyźni sprawują niepodważalną władzę nad całą rodziną, decydując nawet o tak podstawowych kwestiach, jak to, czy ich żony i córki mogą zakładać obuwie. Często zabierają im również ciężko zarobione pieniądze.
Kobiety wychowywane są od małego do roli uległych gospodyń i matek rodzących wielodzietne potomstwo. Jak wspominał oprowadzający po miasteczku przewodnik Franz, zdarzały się tam przypadki domowej przemocy, w których bita żona nie miała dokąd uciec, mając na utrzymaniu dziesięcioro dzieci, brak wykształcenia i zero wsparcia z zewnątrz.
Kobiety u amiszów
W tym wysoce skostniałym systemie zdarzają się jednak niezwykłe i poruszające wyjątki. Dziennikarka natrafiła w wiosce na dwie siostry, które postanowiły świadomie wyłamać się z utartych społecznych schematów. Kobiety te boso prowadzą mały sklepik z lokalnym rękodziełem i zdecydowanie odmówiły wyjścia za mąż. Nie chciały usługiwać mężom ani rodzić kolejnych dzieci. Ich godna podziwu postawa to wyraz niezwykłej odwagi i cichy, wręcz feministyczny protest przeciwko niesprawiedliwym zasadom narzucanym przez mężczyzn.
Obserwacja życia w Harmony daje głęboką okazję do refleksji nad wysoką ceną, jaką płaci się za bezkrytyczne pielęgnowanie dawnych obyczajów. Choć prostota i ucieczka od cywilizacyjnego zgiełku mogą z zewnątrz wyglądać sielankowo, pozbawienie kobiet podstawowych praw budzi uzasadniony sprzeciw. Historia amiszek przypomina nam wszystkim, że prawdziwa godność, wolność i osobiste szczęście zaczynają się tam, gdzie każdy człowiek ma pełne prawo samodzielnie decydować o własnym losie.
