Jolanta Kwaśniewska przerwała milczenie. Nigdy wcześniej o tym nie mówiła. Polacy są w szoku

„Włodek” zamiast Jolanty. Skąd wzięło się to przezwisko?

Jolanta Kwaśniewska przez lata uchodziła za jedną z najbardziej eleganckich kobiet w polskiej przestrzeni publicznej. Gdy w 1995 roku jej mąż, Aleksander Kwaśniewski, wygrał wybory prezydenckie, oczy całej Polski zwróciły się również na nią. Stylowe garsonki, perfekcyjna fryzura i swoboda w kontaktach z ludźmi sprawiły, że szybko zyskała sympatię Polaków.

Tym większe zaskoczenie budzą jej wspomnienia z dzieciństwa. W jednym z wywiadów była pierwsza dama przyznała, że w domu rodzinnym… wołano na nią „Włodek”. Powód? W niczym nie przypominała stereotypowej dziewczynki.

Nie interesowały jej lalki ani spokojne zabawy w domu. Zamiast tego wybierała podwórkowe przygody – bieganie z chłopcami po ciemnych piwnicach, wspinanie się na drzewa czy wielogodzinne „wiszenie” na trzepaku. Grała w palanta i nie bała się wyzwań, które dla wielu dziewczynek byłyby nie do pomyślenia.

Jak sama wspominała, nosiła krótkie spodenki, a włosy miała obcięte „na pazia”. Przy dwóch siostrach z pięknymi lokami wyróżniała się jak prawdziwa chłopczyca. Rodzinne przezwisko było więc żartobliwym nawiązaniem do jej charakteru i temperamentu.

Chłopczyca z podwórka i uczennica z ambicjami

Choć podwórko było jej drugim domem, dzieciństwo przyszłej pierwszej damy nie ograniczało się wyłącznie do beztroskich zabaw. Rodzice dbali o wszechstronny rozwój córek i przykładali ogromną wagę do edukacji.

Młoda Jolanta uczęszczała na balet, śpiewała w chórze i kształciła się w szkole muzycznej. Już od pierwszej klasy pełniła funkcję gospodyni klasy – co pokazuje, że odpowiedzialność i zdolności organizacyjne towarzyszyły jej od najmłodszych lat.

Jej mama pilnowała, aby córki były dobrze wykształcone i obyte. Z kolei ojciec dbał o to, by nie wyrosły na osoby rozpieszczone. W domu panowały jasne zasady, a obowiązki szkolne traktowano bardzo poważnie.

Trudno dziś uwierzyć, że ta energiczna dziewczynka z podwórka z czasem stanie się ikoną stylu i autorytetem w kwestiach savoir-vivre’u. A jednak to właśnie połączenie dyscypliny, pracowitości i odwagi w wyrażaniu siebie ukształtowało jej późniejszą postawę.

Surowe zasady w domu. Ojciec nie uznawał taryfy ulgowej

Wspominając dzieciństwo, Jolanta Kwaśniewska podkreślała, że ojciec miał wobec córek wysokie oczekiwania. Kiedy rówieśnicy bawili się jeszcze wieczorami na podwórku, one musiały już leżeć w łóżkach. Najważniejsze było to, by rano wstać wypoczętym do szkoły.

Nie było mowy o pobłażaniu czy wyjątkach od reguł. Dyscyplina i systematyczność stanowiły fundament wychowania. Choć dla dziecka mogło to być trudne, z perspektywy czasu była pierwsza dama przyznaje, że wiele zawdzięcza takiemu podejściu.

To właśnie te zasady – połączone z naturalną energią i odwagą – sprawiły, że w dorosłym życiu potrafiła odnaleźć się w każdej sytuacji. Jako pierwsza dama w latach 1995–2005 aktywnie wspierała inicjatywy społeczne, zakładając fundację „Porozumienie bez barier” i angażując się w działalność charytatywną. Za swoją pracę została uhonorowana m.in. Orderem Uśmiechu oraz Wielką Wstęgą Orderu Leopolda.

Dziś wielu Polaków widzi w niej symbol klasy i elegancji. Mało kto jednak pamięta, że za perfekcyjnym wizerunkiem stoi dziewczynka, która bardziej niż sukienki kochała wspinanie się na drzewa.

Historia dzieciństwa Jolanta Kwaśniewska pokazuje, że droga do dojrzałości bywa pełna kontrastów. Chłopczyca nazywana „Włodkiem” stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych kobiet w Polsce. I chyba właśnie w tej przemianie tkwi największa siła jej historii.