Nie żyje ceniony polski dziennikarz. Zostawił po sobie ogromny dorobek

Od Warszawy po redakcję marzeń – początki drogi Macieja Polkowskiego

Maciej Polkowski urodził się 25 lipca 1947 roku w Warszawie. Już od młodych lat interesował się słowem pisanym oraz sportem, który z czasem stał się jego największą pasją i życiowym powołaniem. Wykształcenie humanistyczne zdobył na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w 1971 roku ukończył filologię polską.

To właśnie solidne wykształcenie, połączone z ogromną wiedzą o sporcie, sprawiło, że szybko zaczął wyróżniać się na tle innych dziennikarzy. Do „Przeglądu Sportowego” trafił we wrześniu 1972 roku. Jak się później okazało, była to współpraca na całe dekady. Polkowski związał się z redakcją aż do czerwca 2004 roku, stając się jednym z jej filarów.

„Przegląd Sportowy” i wielkie lata polskiej piłki

Najmocniej zapisał się w historii gazety jako wieloletni kierownik działu piłki nożnej – funkcję tę pełnił przez blisko 20 lat. To pod jego okiem powstawały analizy, reportaże i komentarze dotyczące największych sukcesów oraz bolesnych porażek polskiego futbolu. Był świadkiem złotych chwil reprezentacji, ale też bezlitosnym recenzentem, gdy sytuacja tego wymagała.

W latach 1990–1994 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Przeglądu Sportowego”. Był to okres ogromnych zmian w polskich mediach, a Polkowski potrafił odnaleźć się w nowej rzeczywistości, zachowując wysoki poziom merytoryczny gazety. Współpracował również z dziennikiem „Sport” oraz Polskim Związkiem Piłki Nożnej, gdzie przewodniczył Komisji ds. Mediów i zespołowi wydawniczemu.

Zmarł 16 stycznia, pozostawiając po sobie legendę, o której długo będzie się mówić.

Działacz, autor, społecznik. Kim był poza redakcją?

Maciej Polkowski nie ograniczał się wyłącznie do pracy dziennikarskiej. Był także autorem wielu książek sportowych, w tym znanej biografii byłego selekcjonera reprezentacji Polski Jerzego Engela – „Futbol na tak”. Publikacje te do dziś są cenione za rzetelność i dogłębną analizę kulis polskiego futbolu.

W latach 2006–2011 pełnił funkcję prezesa Kazimierskiego Klubu Sportowego Orły Kazimierz w Kazimierzu Dolnym, z którym był silnie związany. Angażował się w życie lokalnej społeczności, organizował wydarzenia sportowe i dobroczynne, a także wspierał dzieci – był honorowym ambasadorem fundacji „Dyplomaci Dzieciom”.

Za swoje zasługi dla polskiego sportu i dziennikarstwa w 2001 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uroczystości pogrzebowe wybitnego dziennikarza odbędą się w Kazimierzu Dolnym.

Polski sport stracił nie tylko znakomitego fachowca, ale przede wszystkim człowieka z pasją, klasą i wielkim sercem.