Ciało Miss Polonia leżało przed hotelem. Widok był wstrząsający. Sprawę próbowano zataić!
W realiach powojennego PRL-u, zdominowanych przez szarzyznę i gorset ideologiczny, konkursy piękności stanowiły dla społeczeństwa namiastkę zachodniego blichtru. Dla młodych kobiet z prowincji wybiegi bywały jedyną furtką do marzeń o filmowej sławie i wyrwaniu się z ram socjalistycznego schematu. Jednak w rzeczywistości, w której brakowało rzetelnych informacji, a władza za wszelką cenę tuszowała niewygodne fakty, ludzka wyobraźnia rodziła mroczne miejskie legendy.
Szczególnie jaskrawym symbolem zderzenia marzeń o wielkim świecie z bezwzględnością plotki stała się historia Krystyny Żyły – dziewczyny, która choć żyła w cieniu, przez dekady uchodziła w powszechnej świadomości za tragiczną ofiarę obyczajowego skandalu na szczytach komunistycznej władzy.
Wybory Miss Polonia
Wszystko zaczęło się w 1958 roku, gdy pochodząca z podkrakowskiego Kobierzyna ekspedientka domu towarowego PDT postanowiła zawalczyć o swoje marzenia. Obdarzona niezwykłym magnetyzmem Krystyna podbiła serca jurorów na szczeblu regionalnym, by wreszcie – mimo obaw matki – pojechać na finał do Warszawy. Kulminacja nastąpiła 6 września na Torwarze, gdzie wybory Miss Polonia zgromadziły tłumy.
Gdy werdykt jury, w którym zasiadali m.in. Jerzy Kawalerowicz i Adam Hanuszkiewicz, przyznał koronę Zuzannie Cembrowskiej, wybuchł skandal. Widzowie, przekonani o faworyzowaniu warszawianki, obrzucili zwyciężczynię pomidorami, skandując nazwisko krakowianki. Doszło do zamieszek i interwencji milicji, a Krystyna zakończyła rywalizację z tytułem II Wicemiss i powróciła do pracy za ladą.
Śmierć Krystyny Żyły
Prawdziwy wstrząs nastąpił zaledwie 3 miesiące później, w grudniu 1958 roku, gdy przed warszawskim Grand Hotelem odnaleziono nagie ciało młodej kobiety. Wypadek na dachu restauracji „Turkusowa” natychmiast obrósł w dziesiątki hipotez.
W kraju, w którym bezpieka zamiatała pod dywan wybryki partyjnych notabli, szeptana propaganda przypisała tragedii scenariusz orgii z udziałem prominentów MSW, którzy mieli sprowadzić dziewczynę rządową limuzyną. Inne głosy wskazywały na filmowców mamiących obietnicą ról. Przez pomyłkę jednego ze świadków w policyjnych protokołach nazwisko wicemiss powiązano ze zmarłą, a wieść o tragicznej śmierci pięknej Krystyny Żyły lotem błyskawicy obiegła całą Polskę.
Komu zależało, żeby zataić jej śmierć?
Dopiero po czterech dekadach, dzięki dziennikarskiemu śledztwu Barbary Jagiełło z „Expressu Wieczornego”, kurtyna milczenia opadła. Zgromadzone akta bezspornie dowiodły, że ofiarą hotelowej tragedii była szesnastoletnia Krystyna Kopeć, a nie krakowska miss.
Prawdziwa Krystyna Żyła wiodła tymczasem skromne, naznaczone trudami życie w Krakowie, wychowując dzieci i zmagając się z piętnem plotki, która uczyniła z niej bohaterkę skandalu. Mimo że ulica obdarzyła ją statusem nieboszczki i kobiety lekkich obyczajów, ona sama nigdy nie zdecydowała się na publiczne sprostowanie fałszywych doniesień, chowając zranione ambicje za milczeniem.
