W Warszawie panuje groźny wirus! Lekarze biją na alarm

Warszawskie lecznice pod presją

Weterynarze w stolicy od kilku tygodni notują wyraźny wzrost wizyt kotów z podobnymi objawami. Zwierzęta trafiają do gabinetów osłabione, apatyczne, z problemami z jedzeniem i wyraźnym dyskomfortem. Dla lekarzy to sygnał ostrzegawczy, bo takie nagromadzenie przypadków rzadko bywa dziełem przypadku. W rozmowach kuluarowych pojawia się jedno słowo: kaliciwiroza, czyli choroba wirusowa wywoływana przez FCV (feline calicivirus). To patogen dobrze znany, ale wyjątkowo podstępny. Potrafi długo krążyć w populacji, uderzając falami.

Warszawa, z dużą liczbą kotów wychodzących i gęstą siecią domów tymczasowych, to dla wirusa idealne środowisko. Wystarczy kontakt z miską, transporterem albo innym kotem, by doszło do zakażenia. Co gorsza, część zwierząt przechodzi chorobę łagodnie, stając się cichymi nosicielami. To sprawia, że właściciele często bagatelizują pierwsze sygnały. Dopiero gdy kot przestaje jeść lub zaczyna kuleć, zapala się czerwona lampka. Wtedy bywa już za późno na spokojną reakcję.

Kaliciwiroza kontra FCV – co naprawdę atakuje koty

W medialnych doniesieniach pojawiają się dwa pojęcia: kaliciwiroza i FCV. Dla wielu brzmią jak dwie różne choroby, ale w praktyce chodzi o to samo zjawisko. FCV to wirus, a kaliciwiroza to choroba, którą wywołuje. Eksperci podkreślają, że nie mamy do czynienia z „nowym zabójczym szczepem”, lecz z dobrze znanym problemem, który po prostu przybrał na sile. 

Objawy bywają różne: od kataru i owrzodzeń w jamie ustnej po bolesne zapalenia stawów. To właśnie ta nieprzewidywalność jest największym problemem. Wirus mutuje, a odporność poszczególnych kotów bardzo się różni. Szczepienia zmniejszają ryzyko ciężkiego przebiegu, ale nie dają stuprocentowej ochrony. Dlatego lekarze mówią wprost: panika nie pomaga, ale lekceważenie – jeszcze bardziej szkodzi. Kluczowa jest szybka reakcja i konsultacja z weterynarzem, zamiast leczenia „na własną rękę”.

Co to oznacza dla właścicieli i miejskich kotów

Skutki obecnej sytuacji odczuwają nie tylko właściciele domowych pupili, ale też osoby opiekujące się kotami wolno żyjącymi. W schroniskach i fundacjach mówi się o konieczności wstrzymywania przyjęć nowych zwierząt i zaostrzania kwarantanny. To trudne decyzje, bo potrzeby są ogromne, a zasoby ograniczone. Jednocześnie eksperci apelują o podstawową higienę: mycie rąk po kontakcie z obcym kotem, dezynfekcję sprzętów i niewypuszczanie chorych zwierząt na zewnątrz.

Dla przeciętnego właściciela wniosek jest prosty, choć mało wygodny. Trzeba uważniej obserwować kota i reagować na drobne zmiany w zachowaniu. Brak apetytu czy ślinienie się to nie „fanaberia”, tylko sygnał alarmowy. W dłuższej perspektywie sprawa może też wpłynąć na miejskie programy opieki nad zwierzętami. Jeśli liczba zachorowań nie spadnie, temat wróci na biurka urzędników. A wtedy pytanie nie będzie brzmiało „czy coś zrobić”, ale „dlaczego tak późno”. Czy Warszawa wyciągnie wnioski na czas? To już historia, którą warto śledzić dalej.